Wrzesień 20, 2017      14:08

Jesteś tutaj

Którego ucznia skierować do terapeuty SI?


integracja sensoryczna w szkole
0

4827

0

Wrzesień przywitał nas radosnymi buźkami nowych uczniów. Wielu z nich z pewnością długo nie mogło się doczekać rozpoczęcia roku szkolnego. Także my, nauczyciele z niecierpliwością i ciekawością nowych uczniów wróciliśmy do pracy. W pierwszych dniach na pewno zauważyliśmy dzieci które będą z zapałem się uczyć, te które podporządkowują się poleceniom ale także takie, które od pierwszych dni wymagają od nas większej uwagi i częstszej kontroli. Warto popatrzeć na nie pod kontem zaburzeń integracji sensorycznej, gdyż często zdarza się, że nadruchliwość, mniejsza samodzielność czy trudności z koncentracją wynikają z zaburzeń SI.

Poniżej przedstawię główne cechy zachowania dziecka, które mogą wskazywać na wskaźniki zaburzeń integracji sensorycznej.

  1. O nieprawidłowym przetwarzaniu bodźców przedsionkowo-proprioceptywnych mogą świadczyć takie zachowania jak:
    • Nieprawidłowa pozycja podczas siedzenia: siedzenia na nogach, dłoniach;
    • Bujanie się na krześle, kręcenie, ruszanie głową podczas siedzenia i zabaw;
    • Duża ruchliwość, preferowanie zabaw związanych z bieganiem, skakaniem, kręceniem się;
    • Obniżona koncentracja uwagi;
    • Podejmowanie zabaw związanych z przepychaniem się, tarzaniem, mocne przytulanie się do kolegów;
    • Gryzienie ołówków i innych przyborów, obgryzanie paznokci, mocne ściskanie, czasem niszczenie zabawek;
    • Trudności z zachowaniem równowagi;
    • Ruchy szybkie, impulsywne, częste wstawanie i odchodzenie od krzesła.
  2. W grupie ryzyka dyspraksji są uczniowie którzy:
    • Są „niezdarni”, niezgrabni ruchowo, wolno i niedokładnie wykonują czynności ruchowe;
    • Często się potykają, przewracają, mają kontuzje;
    • Mają obniżony do wieku poziom umiejętności samoobsługowych (trudności z ubieraniem się, zapinaniem guzików, suwaków,  wiązaniem butów itp.);
    • Charakteryzują się obniżonymi zdolnościami grafomotorycznymi;
    • Niechętnie biorą udział w zajęciach ruchowych, mają trudności z bieganiem, skakaniem, łapaniem piłki;
    • Boją się szybkiego ruchu, odrywania nóg od podłoża;
    • Słabo naśladują ruchy i gesty;
    • Mają trudności ze skoordynowaniem ruchów m.in. podczas cięcia nożyczkami, wyklaskiwania rytmów, zabaw z piłką;
    • Utrzymują bałagan na ławce, trudno im zorganizować miejsce pracy, wybrać potrzebne przybory;
    • Z trudem rozróżniają strony ciała i kierunki, mają zaburzony schemat ciała.
  3. Obniżone napięcie posturalne często obserwuje się u dzieci, które:
    • Podpierają głowę podczas pisania, czytania, prac stolikowych;
    • Mają nieprawidłową postawę np.: koślawe kolana, wystający brzuch, przygarbione plecy;
    • Często siadają w pozycji „W”;
    • Mają przeprosty w stawach łokciowych, kolanowych;
    • Podczas siedzenia dążą do podpierania się o coś plecami, zaczepiania stopami o nogi krzeseł;
    • Są męczliwe, mówią że nie mają siły na krótkim spacerze i podczas zabawach ruchowych;
    • Mają lekki nacisk ołówka, kredki na kartkę.
  4. O nieprawidłowej reaktywności na bodźce dotykowe może świadczyć:
    • Unikanie podawania ręki, reakcje obronne na dotyk innej osoby;
    • Ograniczanie kontaktu z innymi dziećmi: siadanie dalej od grupy (poza kołem) lub samotna zabawa w spokojnym miejscu;
    • Niechęć do zabaw plastycznych związanych z brudzeniem rąk np.: malowania palcami, lepienia w różnych masach, używania kleju;
    • Częste drapanie się, pocieranie miejsc w których ktoś lub coś je dotknęło;
    • Silna reakcja na metki i faktury ubrań, komunikowanie że drapią szwy w bieliźnie, skarpetkach, butach, niechęć do rozbierania się i zdejmowania butów;
    • Delikatne utrzymywanie narzędzia pisarskiego, opuszkami palców.
  5. Objawami nieprawidłowej reaktywności na bodźce słuchowe mogą być:
    • Silne reakcje na dźwięki, osłanianie uszu w reakcji na hałas;
    • Trudności z koncentracją na dłuższym słuchaniu, niewysłuchiwanie poleceń do końca;
    • Koncentrowanie się na nieistotnych dźwiękach np.: dźwiękach za oknem, szumach świetlówek, szumach wody w rurach;
    • Rozdrażnienie podczas „głośnych” aktywności, płaczliwość, komunikowanie złego samopoczucia, próby ucieczki od takich zajęć;
    • Ciągłe wydawanie dźwięków (w celu zagłuszenia tych nieprzyjemnych), krzyczenie, piszczenie, gwizdanie;
    • Szybsza reakcja na dźwięki, których nie słyszy reszta grupy;
    • „Zawieszanie się słuchowe” nie reagowanie na imię lub polecenia.
  6. Dzieci z zaburzeniami percepcji wzrokowej:
    • Mają trudności z wyodrębnianiem szczegółów z całości;
    • Zauważają mało szczegółów na obrazku, co przejawia się w ich wypowiedziach słownych na ten temat;
    • Słabiej znajdują różnice w podobnych obrazkach;
    • Ich rysunki są ubogie, pozbawione szczegółów, nieprawidłowo rozplanowane na kartce;
    • Nie potrafią określać położenia przedmiotów względem siebie;
    • Maja trudności z opanowaniem technik szkolnych, pisania i czytania;
    • Długo zapamiętują kształt liter, mylą te o podobnym kształcie graficznym;
    • Niechętnie czytają, mylą litery i słowa, gubią sylaby, czytają „na pamięć”;
    • Nie mieszczą się w liniaturze, gubią linijki, mylą kierunek zapisu.

Powyżej wymieniłam wybrane cechy, często obserwowane przez nauczycieli i mogące świadczyć o nieprawidłowościach w rozwoju procesów sensorycznych. Nierzadko obserwuje się je u uczniów już od pierwszych dni szkoły. Dzieci u których widocznych jest kilka cech z jednej lub kilku grup warto skierować na badanie w kierunku oceny rozwoju procesów sensorycznych. Dobrze prowadzona terapia SI pomaga dzieciom w integrowaniu wrażeń zmysłowych i w widoczny sposób korzystnie wpływa na ich zachowanie, emocje, reakcje na otoczenie i poczucie własnej wartości a także na nabywanie umiejętności szkolnych. 

CAPTCHA
Pytanie weryfikujące czy aby na pewno jesteś człowiekiem, zadawane w celu zabezpieczenia przed spamem.
CAPTCHA obrazkowa
Wpisz litery pokazane na obrazku

Szukaj

Formularz wyszukiwania


Popularne Artykuły