O ROZWOJU POSTURALNYM, STABILNOŚCI CIAŁA I WIDZENIU W TERAPII INTEGRACJI SENSORYCZNEJ
Wzrok, grawitacja i integracja sensoryczna – wzajemne zależności
W integracji sensorycznej wzrok nigdy nie jest traktowany jako zmysł funkcjonujący w izolacji. Choć potocznie kojarzony jest głównie z widzeniem liter, obrazów i szczegółów, w rzeczywistości jego rozwój i funkcjonowanie są ściśle powiązane z ruchem, postawą ciała oraz działaniem siły grawitacji. To właśnie relacja pomiędzy wzrokiem, układem przedsionkowym i propriocepcją stanowi fundament rozwoju posturalnego dziecka – tego, jak stoi, jak się porusza, jak reaguje na zmianę pozycji i jak organizuje swoje ciało w przestrzeni.
Grawitacja jest bodźcem, z którym układ nerwowy dziecka musi poradzić sobie od pierwszych chwil życia. Działa nieprzerwanie, niezależnie od woli dziecka i wymusza rozwój reakcji antygrawitacyjnych oraz mechanizmów stabilizacji posturalnej. Układ przedsionkowy, zlokalizowany
w uchu wewnętrznym, informuje mózg o położeniu głowy względem pionu oraz o przyspieszeniach
i zmianach ruchu. Informacje te są nieustannie integrowane z sygnałami proprioceptywnymi płynącymi z mięśni, stawów i ścięgien oraz z informacjami wzrokowymi. Dopiero współpraca tych trzech systemów pozwala na utrzymanie równowagi, kontrolę postawy i stabilne widzenie.
W dalszej części artykułu przeczytasz:
